Ze trekt een jurk aan.

Ze trekt een andere jurk aan.

Ze trekt haar huid aan en gaat naar buiten.

Het is niet genoeg.

Er zijn namen voor wat ze is. Ze heeft ze allemaal gedragen, als jassen die niet pasten maar die ze dichtritste tot boven omdat iemand zei: deze past je.

Gevoelig. Intens. Te veel. Speciaal. Lastig. Begaafd. Apart. Elke naam een kamer waar ze een tijdje in leefde tot ze merkte dat de deur op slot zat en zij niet de sleutel was.

Ze is geen van die namen. Ze is het meisje dat op haar zevende in een boom klom en niet meer naar beneden wilde. Niet omdat ze bang was. Maar omdat het daarboven stil was.

Ze probeert iemand te zijn.

Ze schrijft een stuk. Ze regisseert een stuk. Ze staat op een podium en haar stem vult de zaal en de zaal leegt zich en zij staat er nog.

Ze stuurt een mail. Ze stuurt nog een mail. Ze wacht.

Ze maakt zich op. Ze kleedt zich aan. Ze wordt iemand die glimlacht bij de deur van de foyer, iemand die handen schudt, iemand die zegt dank je, wat fijn dat je er bent terwijl ze denkt: is er iemand die dat tegen mij zegt?

Het is niet het applaus dat ze wil. Het is niet de recensie. Het is niet de prijs.

Het is het moment erna. De auto. De stilte. De snelweg. Het tankstation waar ze pindakaas uit een potje eet om half een ’s nachts omdat ze vergeten is te eten omdat niemand heeft gevraagd: heb je gegeten?

Ze draagt alleen nog lange broeken.

Niet uit stijl.

Haar knieën zijn een landschap dat ze aan niemand laat zien. Het schoolplein, negen jaar — iemand duwde haar. De trap van dat appartement, drieëntwintig — ze huilde en struikelde tegelijk. De podiumtrap, vorig jaar — hoge hakken, natte vloer, iedereen keek.

Ze kent de kleur van haar blauwe plekken beter dan de kleur van haar ogen.

De mannen.

Ze hoeft hun namen niet te noemen. Het waren er niet veel, maar ze wogen veel.

De eerste leerde haar dat liefde een prestatie was. De tweede leerde haar dat stilte ook geweld is. De derde keek haar aan alsof ze een spiegel was en werd boos op wat hij zag.

Ze leerde: iemand kan je hand vasthouden en je tegelijkertijd laten vallen.

Be someone.

Ze hoort het overal. In de liedjes die ze draait als ze rijdt. In de ogen van mensen die haar bekijken en denken: zij redt het wel. In haar eigen stem, ’s ochtends, als ze in de spiegel kijkt en zegt: vandaag.

Maar iemand zijn — voor wie?

Ze heeft iemand gespeeld voor haar ouders. Ze heeft iemand gespeeld voor haar klas. Ze heeft iemand gespeeld voor mannen die niet eens keken. Ze heeft iemand gespeeld op elk podium, in elke zaal, in elke kamer.

En nu zit ze hier. Zonder kostuum.

En ze weet niet meer wie er overblijft.

Dit is wat niemand vertelt:

Het verhaal dat je over jezelf vertelt om erbij te horen, om normaal te lijken, om een vorm te hebben die de wereld begrijpt — dat verhaal is een gevangenis.

En de echte versie van jou — die geen label heeft, die geen titel heeft, die niet past in een bio of een cv of een diagnose — die zit eronder. Die ademt nog. Die is nooit iemand geworden. Die ís er gewoon.

Maar haar stem is zo zacht dat je heel stil moet zijn om haar te horen.

En de wereld is nooit stil.

Ze is geen koningin geworden. Ze is geen ster geworden.

Ze is de vrouw in de auto geworden, op de snelweg, om half een, met pindakaas aan haar vingers en een liedje op repeat dat zegt: be someone, be someone, be someone.

En ze denkt:

Misschien is dat het probleem. Misschien was ik al iemand voor ik begon met proberen.

Maar dat gelooft ze nog niet.

Nog niet.