Jankdoos schrijft over wat blijft haken: liefde die niet deed wat ze beloofde, ouder worden zonder onzichtbaar te worden, vallen, weer opstaan en daar soms grondig genoeg van hebben. Over de vreemde, pijnlijke en absurde manieren waarop een mens zichzelf probeert te begrijpen. Persoonlijk, soms poëtisch, soms scherp en zo eerlijk mogelijk — ook wanneer die eerlijkheid niet bepaald flatterend is.

©at Vanderstappen