Hoe ik nu over je denk, is heel anders dan hoe ik over je dacht.

Ik dacht dat jij een veilige haven was, dat jij een rots was. Die mij zou beschermen tegen alle stormen, gure winden. Zout, alles.

Maar wat heb ik mij in jou vergist.

Het zout beet zich vast, en tastte alles aan wat ik over je dacht, wat ik voor je voelde. Eerst wat ik over je dacht, en nu steeds vaker wat ik voor je voelde. Ja, voeldé. Want ik voel niet meer hetzelfde als toen.

Je hebt er zelf voor gezorgd dat ik nooit meer op jouw veiligheid kon rekenen. Na die eerste keer? Toen je mij de eerste keer afwees, deed dat zoveel met mij. Je hebt geen idee! Ik weet alleen dat je in dat kleine hoekje ergens …, een klein donker hoekje in mijn hart zit. Daar kampeer je, zo nu en dan.

Zoals nu. Op de meest rare, willekeurige, simpele momenten in dit leven, wanneer ik het niet meer verwacht, licht dat donkere plekje op. En daar ben je. Je straalt het uit tot in mijn gedachten, waardoor ik aan je denk. Maar ik geef toe: ik denk niet meer over jou wat ik voordien dacht. Ik voel niet meer wat ik voordien voelde. Het was heel anders dan nu.

Ik dacht eerst dat jij sterk was. Dat jij iemand was die direct kon zijn, eerlijk, open, flexibel. En dat ik daardoor ook volledig aanwezig kon blijven. Dat voelde zo goed dat het verslavend werd.

Ik, die niet meer in kleine stukjes om je heen dwarrelde als bladeren die van de bomen vallen, blad per blad. Nee, de volledige boom was daar, geworteld en al, helemaal aanwezig. En dat maakte het zo bijzonder voor mij. Niet de fysieke aantrekkingskracht, niet de chemie die tussen ons bestond, want laat ons eerlijk zijn, die was er. Alles wat jij deed op fysiek vlak was correct. Nee, dat lieg ik — sommige dingen die je deed waren niet correct, en ik vroeg mij toen af of die niet te agressief waren, of vanuit een agressie kwamen. Maar de meeste aanrakingen waren zo juist, voelden zo afgemeten, en juist op dat moment, dat ik ze niet kon weerstaan.

“Nee”, is nooit in mij opgekomen, tot ik begreep dat jij eigenlijk heel erg pathetisch bent. Dat je niet geloofde in wat ik vertelde. Niet geloofde in wat ik ben, of was op dat moment. Toen was ik er helemaal, terwijl ik dat nu nooit meer bij jou kan zijn. Duidelijk? Maar ik was wél volledig, niet gefragmenteerd. En dat is hetgeen wat ik de hele tijd probeerde duidelijk te maken: ik wil niet fixen. Ik wil niemand fixen. Ik wil niemand complimenteren. Ik wil niemand dragen. Ik wil gewoon naast jou staan.

Maar kon jij naast mij staan? En het antwoord daarop is: NEE!

Jij hebt mij gebruikt. Je hebt mij zelfs misbruikt, in die zin dat je gewoon je eigen egoïsme voorop hebt gesteld. Wat kon ik voor jou doen? Want wat heb jij voor mij gedaan? Niets.

En weet je nog, toen je zei dat ik niets van jou kon leren? Wel, daarin heb je gelijk, want ik heb niets van jou zelf geleerd. Ik heb enkel iets van de situatie geleerd, want van een connectie was nauwelijks sprake. Je noemt het een bijzondere connectie, maar was dat het? Seksueel? Want dat was de enige connectie die er was.

Je hebt op geen enkel moment, in een drie uur durende conversatie, aan mij gevraagd hoe ik mij voelde, wat ik voor jou voelde. Je hebt op geen enkel moment laten blijken dat je spijt had, of dat je mij miste. Hoewel je beweerde gemis te voelen, op afstand. Maar het me vertellen toen ik er was, kon je niet.

Dus de rollen zijn omgekeerd. Ik geloof jou niet. Of beter: ik geloof niet IN jou. En ik geloof niet meer in de veiligheid die eigenlijk gewoon vals was — een valse veiligheid om van mij te krijgen wat jij nodig had.

Ik vind je zielig, vandaag. En dat komt omdat je gewoon zo gelooft in je eigen mislukking. In het mislukken van alles wie je bent en wat je doet, dat je niet meer verder kan kijken dan dat. Dat je ook niet meer kan geloven dat andere mensen iets voor jou kunnen betekenen, en dat ze van jou kunnen houden. Maar die liefde verdwijnt, wanneer geen moeite gedaan wordt om haar in je leven te houden. Je gaat mij toch niet vertellen, dat als jij mensen blijft wegduwen met je constante verdwijntrucs — want je bent een geweldige Houdini — die mensen nog terugkomen? Nee. Je eindigt alleen, als je niks doet.

Houd je reacties, je likes, je voyeurisme voor jezelf. DOE IETS. Voor het te laat is.

©at